قیصر!

ابراهیم رها : یکی بود یکی نبود. یه روز یه رئیسی رفت شهر چاقو. اینکه کسی بره اونجا کار بدی نیست.خلاصه اینکه توی این قصه، آقای رئیس رفت به شهر چاقو، در آن روزگاران دور رئیس ها معمولاً دو تا خصلت داشتن یکی اینکه جو اونارو می گرفت . یکی دیگه اینکه اونارو جو می گرفت. رئیس رفت پشت تریبون، یه آهنگی پخش شد، دیم دیری دیریم، رئیس پاشنه هاشو ور کشید. رئیس کتش رو درآورد انداخت روشونش.

یه ابروشو داد بالا، گفت من بودم غلام فرصت، میتی پونصد.رفتیم زنجان، منتقد پنتقد، از اینایی که باس همه شونو دوزار بدی لبو، زیاد بود. عین... ریخته بودن کف خیابون. ما پشت تریبون گفتیم اتته گفتن رتته و یه نیگا به چپ یه نیگا به راست دیدم آره و اینا خیلی بودن. گفتم یه کف گرگی مشتی می زنم تو دهن یاوه گویان شرق و غرب به سرکردگی آمریکای نفله. دیدم یه عده شیتیل بگیر دور و بر این سرسپرده ها حرف های صدتا یه غاز می زنن. بهشون گفتم چاییدین. من دعوا کوچیکم قتله این رو به البرادعی هم بگین. خلاصه تو دلم گفتم امروز کل مدیریت دنیارو ریدیف می کنم بیست. تو نمیری دیدم یه ریخت بی ریختی رنگ این عناصر سر سپرده پرید. گفتم وقتشه حالشونو بکنم تو قوطی. رفتم پشت تریبون یه نیگا به چپ یه نیگا به راس. دستی دستی، دستم رو بردم رو دسته تیزی دسته سفید، گفتم بدخواهان این دولت رو با چاقو دستشونو قلم می کنم. تو نمیری اینا رنگاشون دوزار به گچ بدهکار بود. آره و اینا. خیلی این سخنرانیه فاز داد. مردمم همین ریختی پشت سر هم ایول می فرستادن. توی دلم گفتم اون قبلیا، بچه قرطیا، گفتمان بلغور می کردن، ما رو ببین که قیصرداش کوچیکه ما هم نمی شه .باری جونم براتون بگه، آحاد ملت از این سخنرانی بهت زده شدن («آحاد» حتی حالت بهت زده اش هم چندان بی ادبانه به نظر نمی رسد.) و آخر سخنرانی، رئیس گفت، ما توی دنیا گفتیم زدیم، شما هم بگین زدیم. آره. قصه ما هم به سررسید، اونی که می دونین به خونش نرسید.