خودش می گوید نمایشنامه نویسان دیگری هستند که آنها را بیشتر از یونسکو دوست دارند. او سعی کرده به متن اصلی وفادار باشد اما آن را بازنویسی کرده و ادعا می کند: «این نمایش مال من است. البته از نظر مفهومی سعی کردم که به متن اصلی وفادار بمانم و توانستم به این نکته برسم با این همه نمی شود این را کرگدن یونسکو دانست. این یک نگاه تازه ای به متن اصلی است.» مهم ترین تغییری که آئیش به این متن داده به روز کردن برخی از مکالمات طولانی است که ویژگی کارهای یونسکو است و از حوصله تماشاگر امروزی خارج است.  چهره های آشنا روی صحنه تئاتر عصر روز بارانی یکی از روزهای میانی آبان ماه در حالی که گروه بازیگری نمایش در انتظار پایان اجرای نمایش مهمانسرای دو دنیا هستند، آخرین تمرینات خود را در پلاتوی شماره یک تئاتر شهر انجام می دهند که درست در کنار کارگاه نمایش قرار دارد. هفت هشت بازیگر دور هم نشسته اند، مائده طهماسبی، مهدی هاشمی، آتنه فقیه نصیری، صابر ابر، شهاب حسینی و... در میان آنها فرهاد آئیش نشسته و بازی را هدایت می کند. به دلیل همزمانی تمرین با اجرای نمایش، بازیگران مجبورند با صدای آرام از روی متن بخوانند. آنقدر آرام که گاهی صدایشان در هیاهوی نمایش دیگر گم می شود. اما چاره ای نیست دیوارهای بین دو سالن آنقدر نازک است که گاهی صدای نفس کشیدن تماشاگران سالن بغلی را هم می شود، شنید.  در کرگدن آئیش مانند تجربه های دیگرش، ترکیبی از هنرمندان تئاتر و تلویزیون و سینما را دعوت کرده است. مهدی هاشمی بعد از 12 سال که از اجرای «کارنامه بندار بیدخش» بهرام بیضایی می گذرد، آمده تا نقش «برانژه» را بازی کند. اما آتنه فقیه نصیری اولین بار است حضور در یک گروه تئاتری را تجربه می کند، بازیگری که قرار است «دیزی» نمایش «کرگدن» باشد. شهاب حسینی هم یکی از بازیگرانی است که اگر چه آئیش می گوید از شاگردان حمید سمندریان است اما با این نمایش نخستین تجربه حرفه ای خود را از سر می گذراند.

مهدی هاشمی تئاتر را از گروه معروف تئاتری که خودش یکی از بنیانگذارنش بود یعنی گروه تئاتر پیاده آغاز کرده است. او علت کمرنگ بودن حضورش در تئاتر را به دلیل برخی سیاست هایی می داند که بعد از انقلاب در تئاتر حاکم شد. با این همه می گوید: «طی این30 سال به فاصله در چندین تئاتر کار کرده ام، امسال هم فکر کردم فرصت مناسبی برای بازگشت به تئاتر است و برای همین این کار را قبول کردم.» هاشمی اولین انتخاب آئیش برای نقش برانژه بوده است: «آقای هاشمی اولین انتخاب من برای نقش برانژه بودند چون خیلی خوب این نقش را بازی می کنند و بازی اش را دوست دارم.» برانژه تنها کسی است که در میان جمعیت شهر کرگدن نمی شود. هاشمی برانژه را نمونه روشنفکرانی می داند که تن به حرکت جمع به سمت اطاعت کورکورانه نمی دهد: «نقش من جزء شخصیت های خاصی است که تن به عام شدن غلط نمی دهد. این عام شدن که حالا اینجا نمادش کرگدن شدن است می تواند خیلی چیزها باشد، مثلاً می شود گفت مدرن شدن همه چیز. همانطور که می دانید جهان زمانی خواست کاملاً مدرن باشد و همین باعث شد با مشکل رو به رو شود و به همین دلیل به پست مدرن روی آورد. برانژه به معنای زخم خورده و لطمه دیده و تنها مانده است چون خصوصیاتش، رفتارش، عاطفه اش و زندگی اش به شکلی است که نمی تواند با جمع غلط که هیجان دیوانه وار دارند، همراه شود و در نهایت تنها می ماند، مثل اکثر فرهیختگانی که در مقابل عقاید هیجان انگیز و نادان جمع در اقلیت قرار می گیرند و له می شوند.» این روزها که اغلب کارگردان های تئاتر از حضور بازیگران تئاتری در تله فیلم ها و سینما گلایه دارند و اجرای تعدادی از نمایش ها به همین دلیل به تعویق افتاده یا منتفی شده است، حضور چند بازیگر شاخص سینمایی و تلویزیونی روی صحنه اتفاق قابل توجهی است. آئیش از این دعوت به عنوان یک ضرورت نام می برد:« همه ما یک خانواده هستیم وتقسیم بندی اینکه کی تلویزیونی است کی سینمایی و چه کسی تئاتری تقسیمی نیست که بخواهیم خودمان را به آن محدود کنیم، انگیزه ای که آقای حسینی و خانم فقیه نصیری دارند کمتر از سایر دوستان نیست که بیشتر هم است و در بسیاری از اوقات برای خود من هم جذاب است و به هیجانم می آورد.» هاشمی اما حضور بازیگران شناخته شده سینما را یک جور طبع آزمایی می داند: «سینما به دلیل خاصیت مستند گونه و طبیعت وار در مقابل تئاتری قرار می گیرد که با دکور ساخته می شود. این باعث می شود بازیگری در سینما آسان تر باشد و حتی می توان از نابازیگران و کسانی که چهره خوبی دارند، استفاده کرد. ولی در تئاتر شما نمی توانید از کوچه و مهمانی بازیگر بیاورید. با این همه بازیگری که بازی و تصویر را خوب بشناسد، می تواند در تئاتر هم موفق باشد. اکبر عبدی را یکی بهترین نمونه هایی است که در تئاتر موفق بود. » آئیش پایین بودن سطح دستمزدهای بازیگران تئاتر را علت اساسی عدم تمایل بازیگران ایرانی به حضور همیشگی در تئاتر می داند و می گوید: «باید به این بچه هایی که از سینما به تئاتر می آیند، دست مریزاد گفت. به خصوص زمانی که از بعد مالی به این مساله نگاه کنیم. بازیگران تئاتر شاید طی سه ماه بازی در یک نمایش یک چهارم حقوقی را می گیرند که برای یک ماه و نیم کاری در سینما دریافت می کنند، با این همه هر روز سر تمرین می آیند و تمام برنامه هایشان را تحت شعاع این کار قرار می دهند. این قابل تحسین است و باید قابل تامل باشد که چرا بازیگران ما می آیند و با یک هشتم و یک دهم حقوق سینما در تئاتر بازی می کنند.» البته او بالاتر بودن میزان دستمزد بازیگرانی که به این نمایش دعوت شده اند را نسبت به دیگر بازیگران تئاتر رد نمی کند اما در کنار آن تاکید می کند: «به اندازه ای که قیمت خانه و برنج و میوه زیاد شده، دستمزدهای ما در تئاتر بالا نرفته اما به هر حال تکانی خورده است.» آئیش عامل پایین بودن درآمد تئاتر را سیاست های مرکز هنرهای نمایشی نمی د اند:« ما خوب می دانیم که آنها هم برای این موضوع جدال دارند. این یک موضوع فرهنگی است و به سیاستمداران بر می گردد باید روی این مساله حساسیت نشان دهند و اینکه برای تئاتر در فرهنگ ما ارزش وجود دارد.» تئاتر کرگدن یکی از کارهای پرشخصیت و شلوغ است. از چهار صحنه اصلی نمایش بیشتر صحنه ها با حضور بیش از 10 بازیگر اجرا می شود. آئیش در اجرای خود این شلوغی را بیشتر کرده است. او درباره این گونه اجرایی توضیح می دهد: «الان در سنی هستم که می توانم در مورد کارم دچار افسردگی شوم و خیلی زود می توانم روی یک موضوع متمرکز شوم و هنوز این جرات را دارم، وارد وادی هایی شوم که تا به حال آنها را تجربه نکرده ام و این جسارت ها کمی من را تطهیر می کند و به جلو می برد.»
آئیش در ترکیب بازیگران این نمایش از افراد متفاوتی استفاده و در یکی دو نقش جای نقش های زن و مرد را عوض کرده است. در کرگدن مائده تهماسبی نقش «دودار» دوست برانژه را بازی می کند و رامین ناصرنصیر نقش زن خانه دار را. البته ممکن است این نقش ها با هم جابه جا شوند اما علاقه اولیه آئیش این بوده که «از کلیشه های همیشگی »فرار کند. چون در این اثر با یک شهر واقعی روبه رو نیستیم، شهری است که مردمانش به کرگدن تبدیل می شوند و لازم نیست شخصیت ها واقعی باشند. اینجا به نوعی با ذهن مخاطب بازی می کند، بازی طنازانه ای که مفهوم خاصی هم در آن نیست و می تواند برای این نمایش طنز، چالش برانگیز و جذاب باشد.»
در نمایش کرگدن که قرار است از پنجم آذر در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر به صحنه برود به جز هاشمی، حسینی، فقیه نصیری، آئیش، احمد ساعتچیان، مائده طهماسبی، رامین ناصرنصیر، شکوفه هاشمیان، مهیار پورحسابی، محمد فرشته نژاد، سعید شیری، محمد صادقی، ندا حاج بابایی، مهدی صادقی، امید زارع و پرویز حاجی زاده بازی می کنند. محسن شاه ابراهیمی به عنوان طراح صحنه و لباس، محمد فرشته نژاد به عنوان آهنگساز، علی هاشمی به عنوان دستیار و برنامه ریز، کاوه قاسم زاده دستیار دوم، هدی اربابی منشی صحنه و شکوفه هاشمیان به عنوان عکاس در این اثر نمایشی حضور دارند.