خدمتت رو بخورم،

ابراهیم رها : یکی بود یکی نبود. یه روز یه مملکتی یه رئیس داشت که چون تو هفتاد، هشتاد میلیون نفر، کسی رو پیدا نمی کرد که شبیه خودش فکر کند گیر داده بود به هفت، هشت نفر، همه شغل ها رو بینشون تقسیم کرده بود. این دوستان هم که به طرز خوفناکی شیفته خدمت بودن، به طریقه علمی با چنگ و دندان مشغول خدمت به مردم بودن، جز آقای غلامحسین الهام که کنار همسری فاطمه رجبی، شش تا شغل بی اهمیت دیگه مثل وزارت داشت، بقیه هم برای خودشون یه پا الهام بودن. یعنی اگه توی این دولت صدا می زدی الهام، همه آقایون برمی گشتن طرفت،

باری، جونم براتون بگه که یه روز از بازرسی کل کشور گیر دادن که چرا اون آقاهه که رئیس سازمان ورزشه، رئیس کمیته ملی المپیک هم شده؟ آقاهه البته معتقد بود چون از هر جهت آدم شایسته ایه. سال ها سابقه مدیریت ورزشی نداره که نداره، یعنی لزومی نداره داشته باشه. سال ها سابقه ورزش نداره که... بازم نداره و لزومی هم نداره چون همیشه دنبال کارهای مهم بوده و از بس به مردم خدمت می کرده فرصت نداشته ورزش و از این جور بازی ها کنه. اون البته راهکارهای خوبی واسه ورزش داشت و یه بار به تیم ملی توصیه کرد دوازده نفری فوتبال بازی کنن تا مشت محکمی رو به دهان یاوه گویان تیم های حریف بکوبند. به هر حال سازمان بازرسی گیر داده بود و ول هم نمی کرد. حتی گفتن 25 رئیس فدراسیون در ورزش ما چند شغله هستن. خب اونها شوق خدمت رو درک نمی کردن و نمی فهمیدن این روسای فدراسیون چه حالی می کنند با این خدمت (البته کاملاً با حفظ شئونات) یه روز مردم پرسیدن این دوستان شغلاشون چیه، گفتن رئیس فلان جا و رئیس فدراسیون مشت زنی. پرسیدن همه دوستان عدالت محور رئیس فدراسیون مشت زنی هستن؟ گفتن بله. رئیس درخواست کرده برای جلوگیری از کمبود مشت به دهان آمریکا همه با حفظ سمت، این ریاست رو هم قبول کنن، این طوری آحاد ملت خیالش راحت شد («آحاد» وقتی خیالش راحت می شه یعنی احساس کرده پشت گوش هاش مخملی شده و این اصلاً لغت بی ادبی ای نیست). باری، همه آرزو کردن که شوق خدمت در تمام اعضا و جوارج دوستان عدالت محور موج بزنه. قصه ما به سر رسید الهام با تمام شغل هاش به خونه اش نرسید،