گور به گور

ابراهیم رها : یکی بود یکی نبود. یه روز یه رئیس جمهوری واسه باراک اوباما یه نامه نوشت. اوباما هم بعداً احتمالاً یه جواب می خواست برایش بنویسه اینجوری: «سلام مای فرند. مای نیم ایز باراک اوباما. در محضر شما آی ام اً استیودنت، از نامه یو فیض مبسوط بردم. چشم و اوکی عرض می کنم. من تمام ورلد را آن طور که در نامه قید مکرر فرموده اید، من حیث جمیع جهات مدیریت خواهم کرد. مصدع اوقات نمی شوم. به چاوس سلام برسون.»

البته تو این قصه ما رئیس جمهورها جز نامه نوشتن گاهی کارهای دیگه ای هم می کردند. مثلاً میومدن به مردم می گفتند: «من همه چیز را پیش بینی می کردم و سران جهان با تعجب نگاهم می کردند.» مردم از خودشون می پرسیدند آخه چرا مگه سران جهان واقعاً تا حالا کسی رو ندیده بودند این طوری لباس بپوشه؟ البته تو قصه ما سوال های مردم چیز مهمی نیست. مهم اینه که یه نفریه روزی تو شورای شهر اومد گفت: «فاضلاب تهران 132 سال دیگر آماده می شود.» بهش گفتند آقای خادم، فاضلابش که 132 ساله آماده است. سیستم فاضلاب زیرزمینی اش گویا یه مقدار مشکل داره که چون لطف کردین گفتین در چه تاریخی آماده می شه ما هم قول می دیم خودمون رو نگه داریم تا اون موقع دستشویی نریم.»
باری جونم براتون بگه که همون طور که تو قصه های قبلی گفتم توی این مملکت معمولاً مسوول ها و مدیرانمون خبر خوش می دادند و آحادملت سر حال میامدند (آحاد حتی اگر سر حال آمده باشند، هم معنی بی ادبی نمی دهد، شما ذهن خودتان را درست کنید.) مثلاً وزیر کار میومد می گفت: نرخ بیکاری در بهار امسال 6/9 درصد بوده که با تلاش مسوولان در آخر تابستان رسیده به 2/10 درصد و انشاءالله تا پایان امسال به 11 درصد می رسه.
یه عده از مردم پرسیدند وزیر کار توجیه شده که مسوولیتش چیه؟، بهش گفتند آره مال دولته نهمه، همشون توجیه شدند. همه مردم خیالشون راحت شد. قصه ما به سر رسید. الهام به خونش نرسید.