دولت خواهی عالمانه

سعید لیلاز : هر چقدر شمار استادان دانشگاه های سراسر کشور که در نامه های اینک متعدد خود به رئیس جمهوری پیرامون وخامت اوضاع اقتصادی دلسوزانه و به دور از شائبه های سیاسی هشدار می دهند، افزایش می یابد، واکنش رسانه هایی که خود را طرفدار دولت می خوانند در برابر آنها شدیدتر می شود.

و این رسانه ها، بی مدرک و بی آنکه حتی از زبان کارشناسی به استدلال بپردازند بدنه علمی دانشگاه های کشور را مورد اتهام قرار می دهند.
در کمتر از چهارسال گذشته، منتقدان دولت نهم، دلسوزانه و همواره به دولت هشدار داده اند که سیاست های اقتصادی- اگر بتوان رشته فعالیت های دولت را به این نام خطاب کرد- در پیش گرفته شده، تورم زاست؛ نرخ بیکاری را می افزاید، الگوی مصرف ملی را تباه می سازد؛ بر وابستگی اقتصاد ایران به درآمدهای لرزان نفتی می افزاید و ما را در برابر دشمنان ضعیف می کند، منابع ارزی گرانبهای کشور را بر باد می دهد، نرخ سرمایه گذاری را می کاهد و دورنمای فردای کشور را تیره می گرداند، به تولید صنعتی و کشاورزی آسیب می زند و در عوض اقتصاد متکی به واردات و دلالی را می پروراند، فساد را ژرف تر از هر زمان دیگر می کند، بهره وری کار و سرمایه را کاهش می دهد، بر شکاف طبقاتی می افزاید، گسترنده خط فقر است، رانت خواری را ژرفا و گسترش می بخشد و.. .
هیچ یک از هشدارهای یاد شده در بالا نیست که اکنون به تمامی در برابر دیدگان مسوولان قدعلم نکرده باشد و حوزه ای وجود ندارد که نتوان با اعداد و ارقام مستدل متکی به آمارهای رسمی نهادهای رسمی نظام جمهوری اسلامی ایران وخامت وضعیت آنها را ثابت کرد.
اکنون نیز در آستانه فرا رسیدن امواج سهمگین یک بحران بزرگ ناشی از کاهش شدید درآمدهای نفتی کشور که از نیمه سال آینده کشور را در برخواهد گرفت استادان دانشگاه بی آنکه بخواهند درباره گذشته کینه کشی کنند و مقصر بیابند، بار دیگر- نومیدانه- کوشیده اند به دولت جمهوری اسلامی ایران که همه آن موظف و علاقه مند به تقویت آن هستیم، هشدار بدهند و از تکرار اشتباهات آن را بازدارند.
لحن نامه شاید به سبب تلخی اوضاع، تلخ است اما این فرصتی دیگر برای دولت است که به جای اتهام زنی و تمسخر بنیان علمی کشور، پای صحبت ها و راهنمایی های نخبگان بنشیند و دست کم به دغدغه های آنان و راه هایی که برای برون رفت از بحران پیشنهاد می دهند، گوش بسپارد. جا و زمانی برای درنگ نیست.
فقط با بهره گیری از همه استعدادهای کشور در همه حوزه های مادی و انسانی می توان از وخامت بیشتر جلو گرفت و با استفاده از ظرفیت های بی همتای ایران، تهدید بزرگ کنونی را به فرصتی بزرگ برای پیشرفت، استقلال واقعی و نه شعاری و - بالاتر از همه - آشتی بزرگ دولت با نخبگان خود تبدیل کرد.