حادثه سعادت آباد را مابزرگ کردیم یا بزرگ بود

نرگس جودکی :شهردار تهران معتقد است خبرنگاران حادثه سعادت آباد را بزرگ کردند.شاید حق با آقای قالیباف باشد وقتی تصادف ها در هر روز به مرگ 70 نفر منجر می شود که هشت تا 10 نفرشان کودک هستند.نوروز 87 پس از انتشار خبر کشته شدن 22 نفر در اثر تصادف اتوبوس دانشجویان مشهدی در محور اندیمشک- خرم آباد 27 تن از کاروان راهیان نور در محور ایذه جان خود را از دست دادند.آن روز حادثه آنقدر بزرگ به نظر آمد که رئیس جمهوری برای درگذشت این افراد پیام تسلیت فرستاد.براساس آمار ارائه شده از سوی مسوولان هر 25 دقیقه یک نفر در جاده های کشور کشته می شوند. آخرین آمار کلان یک ماه پیش منتشر شد که 29 تن در حادثه واژگونی اتوبوس در یک قدمی مقصد و نزدیک پل فردیس کرج درگذشتند.در حادثه سعادت آباد تنها 17 تن کشته شدند. 17 جوان که دو نفر آنها دانش آموز و دو نفر دانشجو بودند.عزیز علی و سعید یوسفیان، حسین پیری، حسین نورعلی، بهرام و مهران پیرزادنور، هوشمند رضوی، افشار و عابدین سعادتی، احسان و موسی آزاد بخت، یحیی و فریبرز آزاد بخت؛ میثم قاسمی و علی ابدالی کسانی بودند که امروز دیگر نیستند.نام بردن اسامی کشته شدگان و روایت زندگی کسانی که از سر فقر و بدبختی راهی تهران شدند و به دلایل مطرح شده ای چون کوتاهی پیمانکار، مهندس ناظر یا شهرداری تهران جان باختند، بزرگ کردن حادثه ای بی اهمیت است.شهردار تهران می گوید: «گاهی حاشیه موضوعات برای رسانه ها مهم می شود مثل حادثه سعادت آباد که آن را بزرگ می کنند. در صورتی که در سال های گذشته نیز حوادثی نظیر حادثه سعادت آباد رخ داده است.»اگر گفته آقای شهردار درست باشد باید از خبرنگارانی که خبر خورده اند تقدیر کرد. آنها بارها این اتفاقات را نادیده گرفته و از پرداختن به حاشیه ها پرهیز کرده اند چرا که ارزش های خبری را می شناسند و می دانند که کشته شدن 17 نفر در کشوری مثل ایران نمی تواند خبر داغی باشد.به گفته آقای قالیباف ساخت و سازها در کشورمان استانداردهای لازم را ندارد: «این موضوع به معنای نداشتن قوانین و اطلاعات مناسب نیست، بلکه مهم ترین مشکل در بخش اجرا، متوجه مدیران و مجموعه های مرتبط است. ساخت و ساز در شهر تهران و شهرهای دیگر کشورمان در مجموع وضعیت قابل قبول و قابل دفاعی ندارند.»او ادامه می دهد: «مشکل ترافیک هم مثل مشکل مسکن نیازمند کار جمعی است و اگر مسوول واحدی پیدا نکند، همیشه به همین شکل باقی خواهد ماند.»برای رفتن به کوهدشت باید ساعت ها در اتوبوس نشست و به پنجره چشم دوخت، برای دلجویی از مادری که دو فرزند ارشدش را از دست داد. فقط دو روز در هفته امکان سفر با هواپیما را دارید. باید به خرم آباد بروید. آنجا در ترمینال شهر رانندگان کوهدشتی به انتظار مسافر فریاد می کشند.به کوهدشت برسید شاید هنوز اعلامیه های در گذشت کارگران را بر در و دیوار ببینید. لرستانی ها در برگزاری مراسم سوگواری بی همتا هستند. هنوز مادران برای جوانان رفته مویه می کنند.مادر مهران پیرزاد می گفت: «مهران از دو سال پیش به خاطر خانواده مجبور به ترک تحصیل شد. روزی 15 هزار تومان حقوق می گرفت اما این بار 17 روز پس از شروع کار جدید ساختمان بر سرشان آوار شد و هیچ وقت دستمزد خود را به خانه نیاورد.»هوشمند رضوی تازه داماد و دانشجوی دانشکده الهیات دانشگاه الشتر بود، دانشگاه را به خاطر نداری رها کرد. پدرش می گوید: «به خاطر فقر و بدبختی فرزندمان را از دست دادیم.»آنها را فقط ببینید و مراقب باشید چیزی از آنچه چشم تان دیده نگویید، اگر بگویید به بزرگ نمایی حادثه های کوچک متهم می شوید باید ساکت باشیم. انگار آقای شهردار راست می گوید. ما بودیم که حادثه سعادت آباد را بزرگ کردیم.