سقف ترس بر بازار فولاد - بخش دوم

مرکزخدمات فولاد:با شروع تابستان و روشن شدن اثرات توقف بودجه عمرانی، فولاد های انباشته شده در انبار ها به بازار سرازیر شد. نتیجه این شد که حجم معاملات بالا رفت ولی از میزان موجودی ها به همان نسبت کاسته نشد. در کنار این شرایط اوضاع نقدینگی هرروز وخیم تر شد، بسته شدن باب وام ها به واردکنندگان فشار آورد، تنزل قیمت ها در خارج، تجار بزرگ جهانی را به سرازیر کردن کالا به مناطق آزاد تشویق کرد. وقتی قیمت ها به سقف خود رسید، سایه تردید بر بازار دامن زد، تردید ها جای خود را به احتیاط داد. همه به فروش روی آوردند، درحالی که دو ماه قبل به خرید تمایل داشتند. مسابقه فروش به تنزل قیمت ها انجامید، امروز هستند تجاری که کالا هایشان را با کیلویی 300 تومان ضرر به فروش می رسانند. دیگر کسی علاقه به خرید ندارد. سیاست امروز فرار از موجودی و رجحان نقدینگی است. اما این روند تا کجا ادامه خواهد یافت؟ در سطح جهانی باید در انتظار تمام شدن تابستان هم بود معمولاً اواخر ماه سپتامبر، شاخص وضعیت بازار جهانی است اما چشم انداز آخر سپتامبرخوش بینانه نیست. بهترین دلیل آن این است که برزیلی ها درخواست 20 درصد افزایش قیمت سنگ آهن از چینی ها کرده اند اما پس از یک هفته چینی ها هنوز زحمت جواب دادن به این پیشنهاد را به خود نداده اند. یک علت آن انباشتگی سنگ آهن در بنادر چین است. افت قیمت سنگ آهن هندی مشوقی است برای چینی ها تا قدرت چانه زنی خود را بالا ببرند. بسته شدن کارخانجات در شمال چین و ادامه سیاست کنترل اقتصادی از طرف این کشور، چشم انداز افزایش تقاضا را در تردید برده است. آرامش بازار ملک در خاورمیانه هم مسابقه خرید در بورس امارات را به رکود تبدیل کرده است. رکود اقتصادی آمریکا و به دنبال آن اروپا امیدواری به افزایش تقاضا تا پایان سال 2008 را ضعیف کرده است. اینکه در خلال پنج سال آینده روند تقاضا بیش از عرضه خواهد بود، کمکی به تکان خوردن بازار ها در فصل آینده نخواهد کرد. یک تحلیل آماری نشان می دهد قیمت یک تن بیلت به عنوان شاخص فولاد معمولاً معادل قیمت هشت بشکه نفت است. بنابراین سقوط قیمت نفت طبعاً کاهش قیمت فولاد را به دنبال دارد چرا که نفت یک کالای بسیار مهم در هزینه های تولید انرژی و حمل و نقل است از سوی دیگر پایه قیمت زغال سنگ و گاز که در تولید انرژی مورد مصرف در تولید فولاد به کار می رود نیز است. بنابراین تا زمانی که قیمت نفت رو به پایین است قیمت فولاد هم کاهش خواهد یافت. از سوی دیگر بزرگ ترین خریداران فولاد کشور های نفتی هستند و با کاهش درآمد نفت آنها در تقاضای خود محتاطانه عمل خواهند کرد. تا زمانی که قیمت نفت به ثبات نسبی نرسد انتظار ثبات قیمت فولاد بیجاست. اما در ایران شرایط خاص خود را دارد. اولویت امروز دولت، مبارزه با تورم است. از آنجا که سال آینده سال انتخابات ریاست جمهوری است، دولت نسبت به مساله تورم شدیداً حساس است. از سوی دیگر همزمانی این شرایط با اجرای اصل 44 قانون اساسی باعث تشویق سیاست هایی است که سرمایه ها را به سمت بورس ببرد تا کالا. قفل شدن بانک ها همه تجار را زمین گیر کرده و قدرت ریسک آنها را به حداقل رسانده است. تجارت فولاد متکی بر اعتبارات است تا زمانی که اعتبارات بانکی فعال نشود، تجارت فولاد همچنان در رکود به سر خواهد برد. منبع دیگری که پول به بازار فولاد می آورد بودجه های عمرانی است. این بودجه ها همچنان متوقف مانده است. اگر درست این بودجه ها را فعال کنند قیمت ها سرسام آور بالا خواهد رفت چرا که تا پایان مرداد حجم کالا های فروش رفته در بورس و وارد شده به کشور جمعاً به چهار میلیون تن رسیده درحالی که به طور معمول باید حداقل پنج میلیون تن مصرف می شد. در این حال یک میلیون تن کالا کمتر به بازار تزریق شده است. موجودی انبار های تهران بهترین شاهد آن است که تقاضا کاهش یافته اما عرضه بالا نرفته است. در حال حاضر کارخانجات برای بقای خود نیاز به مواد اولیه دارند، برای خرید مواد اولیه نیاز به پول یا اعتبارات است که در فضای فعلی موجود نیست. طبعاً تولید با کاهش شدید روبه رو شده است. اگر بودجه های عمرانی فعال شود، موجودی کافی کالا برای تامین آن وجود نخواهد داشت. با توجه به سیاست دولت برای کنترل قیمت ها منجمد کردن تقاضا گزینه ای است که دولت به شدت بر آن تاکید می کند به همین دلیل اگر اعتبار 3/2 میلیارد دلاری دولت به بخش فولاد هم عرضه شود نباید امیدوار بود که به مصرف برسد چراکه باید کالای آن در بورس فلزات پیش فروش شود. در بازار فعلی سه هزار میلیارد تومان پول برای خرید فولاد ساخته شده، موجود نیست. طبعاً این عرضه به کاهش بیشتر قیمت ها دامن خواهد زد و بازار را در انتظار طولانی تری فرو خواهد برد. واقعیت این است که بازار فولاد در شرایط موجود در سایه ترس از فردا نشسته است.