ساخت فیلم و نگارش کتاب درباره مدرسه کالو

قصه کوچک ترین مدرسه دنیا

سرمایه ، نرگس جودکی: حمیده دانش آموز کوچک ترین مدرسه دنیا برای رفتن به مقطع راهنمایی باید مسیر طولانی روستای جمال آباد کالو را تا شهر دیر طی کند، محمد شعرانی معلم مدرسه کالو اکنون نگران مشکل سرویس رفت و آمد حمیده و برادر بزرگ ترش است. هرچند با معرفی وبلاگ این سرباز معلم، مدرسه کالو در ایران و جهان معرفی شد ولی او می خواهد پس از ساخته شدن مدرسه کالو به روستاهای دور و نزدیک محرومی برود که شرایطی مثل روستای کالو دارند ولی دانش آموزانش در این بی خبری با مشکلات بزرگ و کوچک دست و پنجه نرم می کنند.

اولین دیدار با حمیده

روزی که برای نخستین بار سرباز معلم وارد روستا شد دخترکی کوچک و شیرین زبان باحیای جنوبی اش به استقبال محمد شعرانی آمد: «با دستان کوچکش که نظربندی سبز بر آن نقش بسته بود، مدرسه جدید کالو را نشانم داد. مدرسه ای که دیوار نداشت و درست در چند قدمی دریا قرار داشت و گفت: «اجازه، من حمیده، حمیده زارعی پارسال کلاس سوم بودم و اجازه، امسال کلاس چهارم هستم. گفت: «شما تشنه اید، آب بیاورم. گفتم ممنون من سیرابم، حمیده به تمام روستا خبر داد که معلم جدید آمده، صدایش از دور می رسید که می گفت: «بچه ها معلم جدید آمده، بیایید ببینیدش، حمیده مدرسه کوچکمان را جارو می زند. فردا که به مدرسه می روم می گویم حمیده بشود مبصر کلاس، مکثی می کند، می گوید نه اجازه اینجا همیشه پسرها باید مبصر باشند من می خواهم مسوول کتابخانه باشم، می گویم فرقی نمی کند، پسر و دختر که نداریم و حمیده لبخند می زند.»
اول کلاس در یک حسینیه تشکیل می شد و چهار دانش آموز مدرسه کالو روی نیمکت های شکسته می نشستند. حالا پس از دو سال که آقا معلم همه ماجراهای مدرسه اش را در
وبلاگ «دیرتش باد» «www.dayyertashbad.blogfa.com» نوشت و همه از مشکلات دانش آموزان خبردار شدند کار ساخت مدرسه جدید در حال تمام شدن است.
مدرسه آن روز کامپیوتر نداشت، شعرانی می گوید: «یک روز مدیر آموزش و پرورش منطقه به مدرسه آمد و از بچه ها خواست آرزویشان را نقاشی کنند، حسین یک کامپیوتر کشید و آقای عابدی از او دلیلش را پرسید. حسین جواب داد: «وقتی می روم شهر خانه عمویم با کامپیوتر بازی می کنم. من آرزو دارم یک کامپیوتر داشته باشم، روز بعد عابدی کامپیوترش را به مدرسه آورد به کمک معلم مدرسه تمام هفت خانوار روستایی جمال آباد کالو کامپیوتر قسطی خریده اند.
نوشته ها و عکس های شعرانی آوازه مدرسه کالو را به سرتاسر جهان رسانده و ایرانیان بسیاری از کشورهای دور برای بچه های کالو هدیه می فرستند و ماجراهای این مدرسه کنار دریا را دنبال می کنند.
اگر پیش از این در فیلم ها و داستان ها معلم ها با عشق و علاقه به همراه دانش آموزان زندگی را تجربه می کردند و در این مسیر از هم می آموخته اند اکنون این علاقه مندی موضوع فیلم مدرسه کالو به کارگردانی داریوش غریب زاده فیلمساز بوشهری شده است:«دو سالی که از سرباز معلمی ام در «جمال آباد کالو» می گذرد خیلی کم اتفاق افتاده بود به خانه بچه ها بروم مگر برای حل خرابی کامپیوترهایشان که از شرکتی که در آن کار می کنم برایشان گرفته ام. الان چند روزی می شود که شال و کلاه کرده ام و برای فیلم مستندی که از مدرسه ساخته می شود ساکن روستا شده ام. هم نان شده ام با حاج عباس و عیالش، شنا کردن با حسین و بچه های جمال آباد تا کرکری خواندن با جماعتی که همه شان استقلالی اند. دیالوگ هایی که حسین «دانش آموز کلاس چهارمی ام» از خودش درمی آورد، گروه مستندساز را شگفت زده کرده. مادر حسین می گوید: «حسین، برو ببین بابات از دریا برگشته؟ حسین: «ویندوز کامپیوترم بالا نمی یاد، حالا بذار تا یه بار «ری استارت» کنم ببینم چه میشه، بعداً میرم،»

قصه هایی که رمان می شوند

شعرانی می خواهد قصه کوچک ترین مدرسه دنیا را کتاب کند. وبلاگ او به عنوان برترین وبلاگ اجتماعی ایران در مسابقه وبلاگ های «پرشین بلاگ» انتخاب شده است و او تصمیم دارد با تکمیل و بازنویسی خاطرات مدرسه کالو، این قصه ها را در قالب کتاب رمان به چاپ برساند.
او متولد بندر دیر است. جایی که 180 کیلومتر تا روستای جمال آباد کالو فاصله دارد. مدرسه کودکی او پرجمعیت بود. او معلمی را دوست داشت و در انشای سال اول دبیرستانش نوشته بود: «دوست دارم در روستایی دورافتاده معلم شوم.» حالا همکلاسی های قدیم به او می خندند که چه زود به آرزویت رسیدی،
حالا آرزو دارد معلم بماند و
به روستاهای دوری برود که از وجودشان بی خبریم.
شعرانی بارها به تهران آمده و وزیر آموزش و پرورش هم با او گفت وگو کرده است. او قرار است پس از پایان تحصیلات کارشناسی آموزش ابتدایی
به استخدام آموزش و پرورش درآید.
براساس دستورالعمل ساماندهی نیروی انسانی که به استان ها ابلاغ شده، مدیران استان باید با توجه به مصلحت دانش آموزان طرح تجمیع مدارس کمتر از 15 دانش آموز را اجرا کنند. شعرانی می گوید این طرح شامل مدرسه چهار دانش آموز کالو نشده است: «نزدیک ترین روستا به کالو 15 کیلومتر فاصله دارد. در جلسه ای که با رئیس سابق آموزش و پرورش داشتیم او گفت ما نمی توانیم این کار را با مدرسه کالو بکنیم چطور باید جواب دانش آموزان و همه مخاطبان وبلاگ آن را در همه جای جهان بدهیم.»
به گفته او سالی که به عنوان
سرباز معلم کار خود را آغاز کرد 60 نفر سرباز معلم در استان بوشهر به کار گرفته شدند: «روستاهای استان دور از هم و بسیار محروم هستند و کمتر کسی حاضر به تدریس با شرایط سخت آنها می شود. معلم هایی هستند که با عشق کارهای بزرگی در این روستاها انجام می دهند ولی شاید حسن کار من این بود که رسانه ای شد و دیگران از مشکلات مدرسه آگاه شدند.»
او پیشنهاد می کند: «دوست دارم بتوانم در جمع سرباز معلم هایی که تازه شروع به تدریس می کنند حاضر شوم و با آنها از وبلاگ نویسی و تجربیاتم بگویم.»
به همت معلم و معاون استانداری بوشهر حالا جاده روستای کالو آسفالت شده است: «دی اکبرو» می گفت: «اگر زهرا هم بخواهد دوباره درس بخواند دیگر حمیده تنها به شهر نمی رود، شهر است و هزار اتفاق.» حاج عباس هم می گفت: «وقتی خودش دلش می خواهد به خدا گناه دارد، جلوی مدرسه رفتن زهرا را بگیریم.» اکبرو هم راضی می شود و من می گویم با حمیده به شهر می روند، تازه جاده روستا هم آسفالت شده و مشکلی برای آمدن سرویس بچه ها به داخل روستا نیست. زهرا دختر «اکبرو» و نوه حاج عباس دو سال پیش کلاس پنجم را تمام کرد ولی برای رفتن به مدرسه راهنمایی ثبت نام نکرده بود ولی حالا پدربزرگ و پدرش راضی به رفتن بچه ها به شهر شده اند.»
حسین، مهدی و پریسا با شروع مهرماه در کلاس حاضر می شوند ولی سرباز معلم جنوبی هنوز نگران سرویس رفت و آمد حمیده و برادر بزرگ ترش است.